Efkar

Sesiz Bir Sokaklarda Yanlız Yürüdüğüm ışıksız Yollarda Sesizlik Alır Beni Götürür umutsuzluğa Ay Doğdumu Bahtsiz Yüzüme Geceler Hüzünler Vurur içime içime Ellerim Titrer Hislerim O An Biter Efkar Başlar Kafam Hafif Dumanlı Bir Deniz Kenarında Yıldızları izler Yanlızlığmı Gideririm Sensizliğin Yok Bir Çaresi umutsuzluğa Kapılırım Bir An Geridömeyeksin Diye Etraf Duman Duman Hayat Değil insanlar Yalan Dinya Gerçek insanlar Yalan.. Benim Ömrümden Alan Fani insan.... Bazen bir yumrukta yıkacak kadar güçlü, Bazen bir Kuş kadar güçsüzsem bir nedeni vardır...