Selçuk AKYÜZ
Şiirleri (109)
Güneş Tutulması
Akşam oldu yine...
Ve yine yavaş yavaş tutuluyor güneşim...
Akşam olunca
Ve aheste aheste kapanınca gözleri,
Bekletme Karanlığımı
Günbegün,
Anbean demleniyor karanlığım..!
Yeter artık, yeter..!
Ne bu inat, bu gurur..!
Gözlerinde Eriyince
Gözlerinde eriyince gönlümdeki kar;
Coştu,
Şahlandı gönlümdeki sular...
Gözlerinde eriyince gönlümdeki kar
Gözlerinin Nemi
Ne gün,
Ne zaman benim için ağlasan,
Benim için ne zaman dolsa gözlerin;
İçime damlıyor,
Temenni
Havadaki kar taneleri gibi olsa insanlar,
Birbirine dokunmasa...
Yerdeki kar taneleri gibi olsa insanlar,
Birbirinden ayrılmasa...
Yüreğin
Yüreğin dökülünce gözlerinden gönlüme;
Söndü, yıllar yılı gönlümde yanan ateş...
Yüreğin dökülünce gözlerinden gönlüme;
Coştukça coştu yine,
Zaman
Usul usul,
Dingin dingin akarken;
Kimi bevletti,
Kimi tükürdü,
Duvarlar
Arka arkaya,
Dip dibe duvarlar...
Her duvarın dibinde bir başka duvar...
Üç değil, beş değil,
Pencerem
Uzunca bir zamandır;
Yıllardır, onyıllardır bir pencerem,
Değişmeyen bir pencerem var benim...
Sen emin olamayıp kabul etmesen de
Sen Giderken
Sen giderken,
Güneş batıyor;
Gittiğin yönden batıyor hemen...
Ve iyiden iyiye kararıyor her yanım,
Bakarsan Gözlerime
Bakarsan gözlerime
Ve doğarsa yüreğin,
Işıl ışıl doğarsa gözlerinden içime;
Can gelir içimdeki o baygın çime...
Sen Gelirken
Sen gelirken,
Bir güneş doğuyor geldiğin yönden;
Bir güneş doğuyor, sıcak mı sıcak...
Eriyor bahçemde karlar çabucak...
Hakkında
Selçuk AKYÜZ ile ilgili henüz açıklama girilmemiş.