Devran'sız Devran şiiri, Şerif Mengütemür şiirleri

Devran'sız Devran Şiiri

"Annem Devran Mengütemür’ün Hakk’a yürüyüşünün ardından..."

Yirmi beş senelik özgeçmişimde,
Şâir ömre çeyrek asır çağdım ben.
Nesiri istiften vazgeçmişimde,
Arşivime ölçü uyak yığdım ben.

İlhamlı da ilhamsız da direttim,
Yirmi dokuz harften şiir ürettim.
Peyderpey laf peydahlayıp türettim,
Kafiyesiz sözcükleri boğdum ben.

Aç yattım komşumun yememesinden,
Beslenip doydum, tok dememesinden.
Halkımı emzirdim halk memesinden,
Toplum için sanatımı sağdım ben.

Göz yummadım yamacımda hapsine,
Ses kattım ses doruğumdan sesine.
Büyük küçük yankı saldım hepsine,
Feryatçıya figâncıya dağdım ben.

Fakir göğsü zengin göğse gerdirdim,
Haksızları haklılara yerdirdim.
Aşk gülünü âşıklara derdirdim,
Cana bağban cânânlara bağdım ben.

Sözünü geçirdi kaleme dilim;
Kent, köyü, kazayı işledi elim.
Yedi bölge, seksen bir il dantelim;
Dört mevsime iklim ören tığdım ben.

İki bin bir öksüzlüğü gelmeden,
Analıydım, anasızlık bilmeden.
İki Ekim Salı günü ölmeden,
Bu devrana Devran gibi sığdım ben.

Şerif’in mektebi bir okulu yok,
Şâirlik bölümü şiir kolu yok.
Diplomalı Allah’ın tek kulu yok,
Sonradan olmadım, şair doğdum ben.

22 Ekim 2001
İzmir

Yayınlanma: 29.07.2026 22:52
Düzenleme: 29.07.2026 22:16

Şerif Mengütemür Şiirleri

Şiiri Paylaşın

Devran'sız Devran Şiiri