Kimsesiz İle Gariban şiiri, Şerif Mengütemür şiirleri

Kimsesiz İle Gariban Şiiri

Bir kuru ekmeği katıksız aşı
Bilen, ya kimsesiz ya garibandır.
Gündüz tebessümlü, gece gözyaşı
Silen, ya kimsesiz ya garibandır.

Evvel’dir, Bâkî’dir, Ganî’dir, Ganî,
Allah’tan gayrısı fânidir, fâni.
İçi kan ağlarken dışına, yani
Gülen, ya kimsesiz ya garibandır.

Neyi var neyi yok paylaşır niye,
Olan olmayana vermeli diye.
Kendi açken lokmasını ikiye
Bölen, ya kimsesiz ya garibandır.

Yardıma muhtacın avazı artıp
Yalvarsa, üstünü başını yırtıp
Yine çığlığına kulak kabartıp
Gelen, ya kimsesiz ya garibandır.

Şerif’im sık dokur, ince eler de,
Neler derim uzatarak neler de!
Selâsı kısaysa minarelerde,
Ölen, ya kimsesiz ya garibandır.

20 Şubat 2025
İzmir