Zamanın Aynası şiiri, Şerif Mengütemür şiirleri

Zamanın Aynası Şiiri

İlk insan Hazreti Âdem'den beri,
Kâbil isen sonun hazin oluyor.
Kaldı ki unutsan geldiğin yeri,
Hâbil'le anılan mazin oluyor.

Mescid kuşluğunun miadı dolup,
Zekâtsız helâkla rûh nûru solup,
Sa'lebe'leşirsen îmansız olup,
Sadece koyunun kuzun oluyor.

Sabırla ettiği tebliği yaysan,
Dokuz yüz elli yıl nebîdir saysan,
Tûfan öncesinde Nûh'tan yanaysan,
Gemiye binecek yüzün oluyor.

Keldânî kavminin Nemrûd'u putsa,
Bir sineklik canıyla bin kin tutsa,
İbrahim'in tevekkülü mevcutsa,
Ateşi söndüren özün oluyor.

Halâssın; kıssadan hisseyi alsan,
Selâmet kastıyla sabra dalsan,
Balığın karnında bîçare kalsan...
Yûnus'un duâsı kozun oluyor.

Gördü aşikâre Firavun gizi,
Mûsâ yarar varmaz Kızıldeniz'i...
Tebessümlü ziyâlıyken benizi,
Mü'mînin kalbinde hüzün oluyor.

Yûsuf gibi köle diye satılsan,
Pazarlardan saraylara katılsan,
Kuyuya da zindana da atılsan;
Sultânlar misâli sözün oluyor.

Mazlûm aleyhine tavır takınsan,
Suspus dilsiz şeytanlığı takınsan,
Bîdolu zulmüne boş boş bakınsan,
Zâlim çorbasında tuzun oluyor.

Şerif der ki: "Mabet nerdeyse nerde,
Kentte, köyde, kasabada, her yerde..."
Fakirin kısayken minarelerde,
Zenginin selâsı uzun oluyor.

23 Temmuz 2026
İzmir