Zamanın Aynası şiiri, Şerif Mengütemür şiirleri

Zamanın Aynası Şiiri

İlk insan Hazreti Âdem'den beri,
Kâbil isen sonun hazin oluyor.
Kaldı ki unutsan geldiğin yeri,
Hâbil'le anılan mazin oluyor.

Mescid kuşluğunun miâdı dolup,
Zekâtsız helâkla rûh nûru solup,
Sâlebe'leşirsen îmansız olup,
Sürüyle koyunun, kuzun oluyor.

Yapışıp yaptığı tebliği yaysan,
Dokuz yüz elli yıl nebîdir saysan,
Tûfan öncesinde Nûh'tan yanaysan,
Gemiye binecek yüzün oluyor.

Keldânî kavminin Nemrûd'u putsa,
Bir sineklik canıyla bin kin tutsa,
İbrahim'in tevekkülü mevcutsa,
Ateşi söndüren özün oluyor.

Halâssın; kıssadan hisseyi alsan,
Sabrın kapısını Eyyûb'çe çalsan,
Balığın karnında bîçare kalsan...
Yûnus'un duâsı kozun oluyor.

Gördü aşikâre Firavun gizi,
Mûsâ yarar yarmaz Kızıldeniz'i...
Tebessümlü, ziyâlıyken benizi,
Mü'mînin kalbinde hüzün oluyor.

Yûsuf gibi köle diye satılsan,
Pazarlardan saraylara katılsan,
Kuyuya da zindana da atılsan;
Sultânlar misâli sözün oluyor.

Mazlûm aleyhine tavır takınsan,
Suspus dilsiz şeytanlığı sakınsan,
Dopdolu zulmüne bomboş bakınsan,
Zâlim çorbasında tuzun oluyor.

Şerif der ki: "Mabet nerdeyse nerde,
Kentte, köyde, kasabada, her yerde..."
Fakirin kısayken minarelerde,
Zenginin selâsı uzun oluyor.

23 Temmuz 2026
İzmir

Yayınlanma: 24.07.2026 16:46
Düzenleme: 23.07.2026 16:09

Şerif Mengütemür Şiirleri

Şiiri Paylaşın

Zamanın Aynası Şiiri