Ak Tenini İncitmez Kalemim

Kayıplarımı yazsam Sığacak mı ak tenine Ya da hatalarımı anlatsam Kınar mısın beni Güvenmek ihtiyaçtır Biliyor musun Bazen hayatın yükü Diz çöktürür insana Bir dost eli arar yüreğin Yükünü indirsin istersin Ama her defasında iki katı yükle Ezilirsin Bu farklı der durursun hep Oysa tüm tokatların şiddeti aynı Acısı doruğa ulaşıp Seni yere sererken Aptallığın düğüm olup Nefesini keserken Cesedinle eğlenir dost bildiklerin Ne bekliyordun ki desene İnsanoğlu işte Aynı kumaş yani Biliyorsun da Neden güveniyorsun diyeceksin İyi de İnsanlara güvenmeden İletişim kurmadan Yaşanmıyor işte Tek başına dört duvar arasında Duvarlar örüp Yaşanmıyor yani Kırılan yüreğimin Tüm parçaları kayboldu Ölüme iki parça kaldı Birini evladıma ayırdım Diğerini şiirlerime Evladım ve şiirlerim de giderse O iki parça da kırılır Vee Ve ölüm tek dostum olur Canım kâğıdım Ak tenini incitmez kalemim Lütfen bıkma benden Her daim içimde korku olmadan Beni terkedeceksin diye Gönül rahatlığıyla Sereyim şiirlerimi üstüne Derdimi sana dökeyim Ben kalıcı değilim bu dünyada Ama sen yaşatacaksın şiirlerimi O vakit ben de boş veririm Dost bildiklerimin ihanetini