Ateşi İlk Ben Keşfettim

Ağlıyorum; Dağların en suskun zulasında İçimde ayrılığın yangını Derelerde kaybolan suların çığlığında Ağlıyorum; Kuşların kaçıştığı bir savaş ortasında Allah’ın emri, peygamberin kavli ve devletin izniyle Yüksek ihtimal “iyi halden” yırtması mümkün bir erkeğin Bir kadını öldürdüğü “girilmez” olay yerinde Siren sesi… Telsiz sesi… Silah sesi… Ve “ölmeyi hak etmişti…” diyen insan sesinde Ağlıyorum; Mavisine takılıp düştüğüm bir deniz kenarında Babamsız…/ ışıksız…/ oyuncaksız… Dibine kadar yoksul…/ dibine kadar yıkık bir evin kuytusunda Annemin yalnızlığı…/ gözyaşı… Ve çocukken tırmanıp saklandığım can erik ağacında Ağlıyorum; Terk edilmiş yaşam Terk edilmiş kadın…/ çocuk…/ adam Terk edilmiş şehir… Yarım kalan şiir Ve mahşeri kalabalık bir şehrin yalnızlığında; Morglarda buz gibi soğurken ölü çocuklar… Ağladıkça ilkelleşiyorum, daha bir insanlaşıyorum sanki Gözlerim alev kuyusu Elim…/ ayağım…/ alev gibi yanan ve titreyen dudaklarım Sesim…/ yüreğim…/ tenim…/ her yanım yangın Ağlıyorum; Ağladıkça ilkelleşiyorum, daha bir insanlaşıyorum sanki -Antropologlar, arkeologlar ve tarihçiler kendi yanlışlarına yansın- Ateşi ilk ben keşfettim İ-ÇİM-DE Haziran-Aralık 2019