Bazen

Bazen her nedense şımarmak istiyor insan Şımarmanın ne olduğunu bilememek ne acı Şöyle doyasıya şımarabilseydim birine Benimde kahrımı nazımı çeken birileri olsaydı Veyahut ta anlamsızca kahkahalar atabilseydim Yarının çelimsiz cılız kaygılarını düşünmeden Bazen alıp başını uzaklara gitmek istiyor insan Yalnızlığının tahtını kurmayı diliyor bir dağ evine Puslu havada dumanlı sabahların en erken saatlerinde Çay demleyebilseydim odunlu eski bakır semaverde Karadeniz in ıslak yokuş engebeli yüksek yaylalarında Koyu yeşillikli fındıklı çay bahçelerinin içerisinde Bazen hep bir arada olmak istiyor insan sevdikleriyle Geçmişin o derin mazisinde yeniden yaşamak Kimse ile küsmemiş kimse göçüp gitmemiş olsa Eş dost akraba çoluk çocuk hep bir arada curcuna Sabahat ablanın kına gecesinde kırmızı mendil sallasak Afet ninenin paçalı bodur kara tavuklarını kovalasak Bazen günü kurtarmaya çalışıyor insan hunharca Yaşamaktan muzdarip bıkıp usanıp boğulurcasına Bedenine yük geliyor üzerine giydiği kalın kıyafetleri Geçmişin ile gelecek arasında sıkışıp kalıyor üzülüyorsun İster istemez ayakta durmuyor çabalıyor zorlanıyorsun Taşıyamaz hale geliyorsun tüm bu yükleri omuzlarında Ve bazen de her nedense istemsizce ölmek istiyor insan.... Semra EROĞLU Şiirleri sevdiren kadın