Ben öldüm şehir ağladı

Karanlığın sakallarını ağarttığı gece Döküldü elimden tebessümlerim İnce bir veda sokağımda Ne ses,ne seda ruhumda Uzun boylu,esmer,civan bir yalnızlık girdi koynuma Ben sustum şehir ağladı İlham geldiğinden değil, Sen gittiğinden sanırım kalemimde ki bu yılan kıvraklığı, Sanırım seninle göz göze gelmekti bu aptalın en büyük salaklığı Tam o gece,karanlığın sakallarını ağarttığı gecenin sabahı Bulutlar döktüler üstüme yalnızlık damlalarını Kalemimden kan damlar gönlüme Her harf,her hece Yavaş yavaş öldürür beni her gece Ben acemiydim,sen usta Ve acemilikte yer yoktu aşka Ben sustum şehir ağladı Tren geçmez yalnızlığın mavi yanına, Bilirim bıçak vurulmaz,mermi işlemez geceye Kaleme yükler kederi gece,kaybolur hayalin sinsice Gözlerim vagon vagon isyan taşır, Yanaklarım yosunlaşır, Soyunur hüznü kentin, Usulca koynumda uyur çırılçıplak Yüreğimde eski bir zelzeleden kalma koca bir çatlak, Umudun bir lastiği patlak, Şarampolde,ne varsa güzel olan hayata dair Şimdi ölüme denk yazılar var Rüyalarımı süsleyen intiharlar Ömrüm bu ayrılık için fazla ihtiyar Öldü bu adem oğlu tam o gece işte Karanlığın sakallarını ağarttığı gece Ben öldüm şehir ağladı Yetişemezsin sen başımın belası Çoktan okudu gülümseyişimin selası