Biboş'lu Zamanlar Bırak Bize

on beş gün oldu uyku haliyle korkuyu bilinçsizce yuttuğumuz o zindan an'ın doğduğu mekâna döneli ne bağırsaktan atılır müshil ile ne de orta parmağın küçük dili okşamasıyla ağızdan... salgın olsaydı bir ihtimal iki türlü de atılırdı belki ya da şık bir mendile tükürülen kan misali de olurdu en kibarından bir öksürükle veya balgam söktürücü gibi korku söktürücü ilaçlar vardır diyelim okkalı bir öksürükle çıkıverir en korkunç ve iğrenç haliyle dileyelim... uzun hava mübârek yüreğimize oturmuş uzanıyor sağa sola tüm ağırlığıyla büyümüş içimizde çıkıp gitmeye de hiç niyeti yok mekânı terkedip giderken içimizden gider sanmıştık sarmış içimizi sarmaşık gibi mekâna dönünce anladık seninle yaşamak istemiyoruz git artık durma yüreğimizde bizden sana dost olmaz da dikkat et tak teline basma yani anlayacağın senle yaşamaktan arsızlaşıp eehh yettin artık korkmuyoruz senden ne olacaksa olsun haydi durma dersek işte o gün sen kork bizden biz sana meydan okuyup ölüme gideriz ama sen içimizden çıkmış olursun ortada kalmış güçsüzce ezilip büzülüp yok edersin kendini sonra aylarca yanmadı evimizin ışığı üzmedi mi seni evimizi bizsiz bırakmak anılarımızdan ayırdın bizi acılar yaşattın hadi ben yetişkinim de küçücük kızımın yüreğinde yaşadığın için utansaydın hiç değilse -seninle yaşayan da çocuk gibi oluyor o da ayrı mesele- şimdi seni Tanrı'ya havale edeyim az bi bekle ey Tanrı'm geçmiş günlerimizin içine eden her türlü bedduamızı emeğiyle hakeden şu korku denen illeti içimizden söküp at - sökerken organlarımıza zarar verme - ya üçümüzü de hayatta bırak aklımızla birlikte ya da üçümüzü de aynı anda ölümle buluştur amin oldu mu şimdi bak neler yazdırdın bana okuru tiksindirdim senin yüzünden midesi bulanan okurdan özür dilerim seninki özürlük mevzu değil boşuna heveslenme özgürlük sevdası sendeki o gece kaç saniye sürdüğü mühim olmayan o dehşet an'ı yaşarken kızımı yatakta kucaklayıp alırken her gece birlikte uyuduğu peluş oyuncak yere düştü anne Biboş düştüü diye feryat ederken kızım duymuş olmalısın tam durdu kaçalım derken kızımın, yüreğimi yırtan acı çığlığı ile dizlerimin bağı çözüldü annee lütfen Biboş'u ve balıkları alalım başka bir şey istemiyorum senden yalvarırım annee yalvarırım alalım balıkları ve Biboş'umu Biboş'u bulalım yere düştü zaten hemen alırız ama balıklar için söz veremem kızım önce seni kurtarmamız lazım sonra tekrar geliriz balıkları da alırız ama bir süre dışarda beklememiz gerekiyor en güvenli zamanda balıkları alacağız babanla birlikte söz veriyorum kızım dedim ama anneliğimden utandım kızım için bu kadarını yapamadım diye Biboş'u ararken yine başladı sarsıntı kaçmak zorunda kaldık köye gittik ve saatler sonra Biboş'u ve balıkları almak hatta güvenli ise dönmek üzere yola çıktık durumu bilmiyorduk bu sebeple kızımızı köyde bıraktık ikinci dehşete yolda yakalandık ölümler gördük ölümden döndük evimizin yıkıldığını düşündük yıkılan onca binayı görünce ve ilk on beş gün evimizden haber alamadık hiç kimse cesaret edip mahalleye gidememiş artçılar biraz azalınca gitti babamız Biboş'u çok aramış ama bulamamış balıkları da molozlar almış bizden acımasızca daha sonra ben gittim ve Biboş'u bulup getirdim kızıma neden gittiniz ya size bir şey olsaydı ben sizsiz ne yapardım dedi kızım Biboş'umu çok seviyorum onsuz uyuyamıyorum ama ne yapalım size bir şey olması daha kötü derken bile gözyaşları sel oldu Biboş için söyle bakalım bir özre geçer mi bize yaşattığın acı senin yüzünden kızımın balıklarını kurtaramadım bu vicdan azabı ve sözümü tutamamamın verdiği acıyı birleştir istersen Biboş'u kurtaralım derken tam da ölümle burun buruna geldiğimiz ikinci dehşeti unuttur bize hadi ya beş ay boyunca çektiğimiz sıkıntıları... ve şu anda sen içimizdeyken ot gibi yaşadığımızı... hangi özür aylardır bulandırdığın midemize iyi gelir sen içimize gireli içimizden attığın yaşama hevesini kim verecek şimdi bize ya giden ayların hesabını... çaldın hayatımızdan güzel olan her şeyi şimdi ha ot ha biz...