Cevr-ü Cefa ( İmâlı Çaba)

Suskunluk mu? Sürgünlük mü? Gözden göze, sözden söze maziyi hatırlatmak Yoksa kapalı kapılar ardında çığlık çığlığa haykırmak Gözlerinde ki rengarenk çiçekleri Sözlerinde ki esrarengiz dilleri Sesin ulaşmadığı, gözün görmediği Bir kentin kenar mahallesi mi? Yoksa ilk yazı geçmemiş Mevsimlerin ta kendisi mi? Terketmek yok boş sayfalarda Süresiz aramak sessiz sessiz gözyaşlarıyla doldurmak Dolu dizgin yıllarda Tel tel sorgulanmış sayfalarda Geçmişi olmayan yollarda Şi'ra Şi'ra imleçlerle vurgulamak Sessizlik mi? Bırakın üşüsün, bu üstü açık sayfalar Rengini bilmediğimiz yollar Söndürün bu süresiz lambaları Köşe bucak aramak yasak Derdi kederi ve akıl almaz hileleri Ansızın sormak Ateşi, Rüzgarı ve Sessizliği Gözyaşı ile suladık filizlenen bu dertleri Dök birer birer hüzünleri kalmasın teninde zerreleri ısrarla yargıla seni, beni ve geçen onca mevsimi Boşuna arama maziyi Bulamazsın böylesi fırtınada Ne seni Ne beni Ne de terk edilmiş bir kenti...