deniz
ihtilâl vurgunuyla esen her rüzgâr
muammalı yanılgı çoğaltır
yüreğin sadağından atılan her ok
rûhu tenden sıyırır
eritiyor gözlerim
mum gibi biriken nâçâr hayalleri
denizin kalbine hızla yetişir umuduyla
uzanmış akıyor kum saati
denize baktıkça ısınır kalbim
içimin çerâğıyla tutuşur samanyolu
kalbimin fânûsundan dökülür şebnem
melâl bir sevinç doldurur boşluğu
İkibinonsekiz