Müzehher Gökmen
Şiirleri (72)
iki kanat
gökyüzü ve deniz sonsuzluğa uzanan...
şayet
sevgi ekilirse küskün vermez çiçekler...
dünyaya sevgi bırak
yüreğinin gözlerini
okurken zaman susar
zaman renklenirdi
gün boyu gözlerimden
incinmesin
anılar defterinde öyle aç ki;
diken uyanmasın, gül anlamasın.
Müzehher Eylül Gökmen
günebakan çiçeği
yüzünün odalarında
aydınlanan günde
dizlerine sarılan
bir çiçeğin
gözlerin çağırır
rüzgâr ay ışığına
bıraktı kendini
baygın baygın esti
yârin kapısında
gök deyişleri
günaşırı seviçleri
ayaklandırdı yağmur
ortalığı sardı güzel bir koku
fersah fersah ötelerden
iyilik tozları
dağdın duran göğünde
henüz rüzgâr
kesmemişti yüzü
incitmeden açılırdı kapı
rüzgâr yazgısı
kurumaya evrili
ağaçların dallarında
biriken yaş gibiydi
çoğalan ömürde
rengini görmek
sakladı topladıklarını
vicdânında mühürlü
kendine gizleyen duygu
şaşkınlığında sabahın
tanık
zıt kutuplu
tersine çevrili dünya
birbirine geçer tutku
havalanır rüzgâr
kuytu
ân ince bir gül kıvrımında
dolanıp durur ağızda
dağılır taşar âvâz âvâz
içimin dağı gülümsedi
Hakkında
kitap sayfalarında kaldı parmak izleri.../ M. Eylül Gökmen
anılar defterinde öyle aç ki; diken uyanmasın, gül anlamasın../ M. Eylül Gökmen
anılar defterinde öyle aç ki; diken uyanmasın, gül anlamasın../ M. Eylül Gökmen