Müzehher Gökmen
Şiirleri (72)
güldeste
dalgın dalgın yağan yağmur
sabırla bakar toprağa
iyimserliğiyle boyandı ağaç
şarkılar masûmca kondu dallarına
nefes
gözlerin geçiyor baktığım yerlerden
geçiyor yüzün, soluk alıyor aynalar
eylülle söyleşi
tebessüm sarardı yaraları
sağanak sağanak iyileşirdi
eylüldü bakışları
nerede olsa bulur
denize vuran asa
yırtık bir zarfta
açılıyor dünya
sınır belli
yekpâre tutuşsa da
çizgi
yalnız değilim tırnak içine aldığım cümleler, benimle yürüyor.
işâret
kitap sayfalarında kaldı parmak izleri...
turuncu anılara bulaştım
rûhun rüzgârına takılıp
konuşur konuşur konuşur
içte dalgalanan deniz
çarpa çarpa uyanır düş
doğru
kalem gibi dik durur.
erkin
arınırsa kirlerden
temizlenir iç deniz
koşan rüzgârlara binip
aynalardan geçip
ötelere bakan eller
sonbaharın hüznü sarınca ağaçları
yapraklar soluğu dipte arar
bir bahar seliyle düşmüştü kırağı
gölgelerin adımlarında umut
gün doğumu
taktı karanlığın ucuna; penceresini, kuş seslerini, güneşi.
ağzım şarkı dolu
merhameti sessizlikte duyarsın
azalmak duruşu öğretir
çıt sesi kırmamayı
sular gibi koşsak
Hakkında
kitap sayfalarında kaldı parmak izleri.../ M. Eylül Gökmen
anılar defterinde öyle aç ki; diken uyanmasın, gül anlamasın../ M. Eylül Gökmen
anılar defterinde öyle aç ki; diken uyanmasın, gül anlamasın../ M. Eylül Gökmen