ötelere bakan eller

sonbaharın hüznü sarınca ağaçları yapraklar soluğu dipte arar bir bahar seliyle düşmüştü kırağı gölgelerin adımlarında umut kırıldıkça büyür gül kokusu gül rengine boyanır gözlerin feri bulutlar duyar serçenin yüreğini durakta bekleyen kuş nasıl ürküp kaçıyorsa kaçıyordu tepeden tırnağa kıvrılarak akıyordu yalnızlık kızıl ateş şarkı söyleyince saplar bağrına dikeni kanatarak matem rengine bürünür parçalı düş, kırık ayna, yalnızlığa çıkar adalar gidiş durur tabakta yürekte gözyaşıyla büyüyen peygamber çiçeği rûhu sarmıştı bulutlar ayrılık çoğaltır yalnızlığı beyazdır el, erir aynalarda yanan mumda küllerinden doğmak için bir enkazın dibine birikmiş mağma gibi erimeliydi acılar bir kelebeğin yükselişiyle kan ferahlar göğün perdesi açılır gecenin yıldızlarını yakarda gözlerim rûh vuslatıyla yüreğime damlar yıldızlar yıldızlara bakarken küllenirim gözlerim bir gonca gibi açılıp kalbimden kirpiklerim tuvale damlayarak resmederdi güneşi ikibinondokuz