Müzehher Gökmen
Şiirleri (72)
güneşe çıkar
bir çocuğun gözlerinde
uçar uçurtmalar
uzaklara dalıp dalıp
gitmeler bu yüzden
bulut soloları
yaşama sevinci temizdir
sevgiyle dokunur bakışları
ak güvercinin
taşıdığı yüzünde iz
ölüm redifli
asfalt çukurlarını
dolduran ayak izlerinde
debelendi şehir
çürüdü veda
incinir, dağılır, toplanır
parmaklarından usulca kaydı
sevinç, çığlık
buğulara çizilen
eriyen camda
tebessüm
bakışlarından bulutları kaldır! güneşi görmek istiyorum.
yalansız gidiş
söyleyemediğim
sözcükleri attım içime
büyüyen cümleleri
tuttum içimde
sırılsıklam
koparıp sırları
bağrından söktüğü
bulutlara yaslandı
bölündü iklimler
iki mavi arası
ân olur kalmaz
uğultusu fırtınanın
biter içte kavga
rahatlar ellerin
biter her şey
her devir
suyu çekilen
bir göçü yaşar
her açan gül solar
yağdım yönüm sen
aniden gelirim ben
baharın nefesinden kopup
aklına düştüğümde
sıcak yağarım ben
donuk nokta
gidiş çöl estirir
biter mavi
sırtını döner dünyaya
saçılır nar
direnç döngüsü
düşsel atların
yükü sırtında gülüşleri
kâğıttan gemilerin
açtığı yelkenlere
Hakkında
kitap sayfalarında kaldı parmak izleri.../ M. Eylül Gökmen
anılar defterinde öyle aç ki; diken uyanmasın, gül anlamasın../ M. Eylül Gökmen
anılar defterinde öyle aç ki; diken uyanmasın, gül anlamasın../ M. Eylül Gökmen