Doldurulan Kalemler

Yıldızları koparıp doldurur kalemine Kargalar uyandı şafakta, ses etmediler Uyandırmadan geçtiler güneşi Soğuğuna sarıldı sıkıca sabahların Yaktığında o sigarasını, boğardı bir kaç anıyı Rüzgarlar geçtiler, toprağın üstünde süzülerek Boş kalmış yanaklarıyla bir kadının çığlığı Soyunurken, içinde kahkalarıyla etten zindanların Uyandırmadan geçtiler, sokakta çürüyen leşi Koparılmış onuruyla soyundu kalbini örterek Duvara yaslandı uyandırmadan güneşi Ses etmediler ismi olmayan ölüler Vurulurken kadın gözlerindeki çocuk uyanmasın Onun izini de silerdi tüfekler duyulursa çığlığı Ruhundaki çocuklar ölülerin, dünyayı adımlar Her biri kalemlere doldurulmuş, koparılan yıldızlar.