Dönemediğim Beni Özledim

ne misafirim ne ev sahibi el üstünde tutuluyorum ama tek istediğim düzenimin elimde olması hoş tutulmak değil kendimle kalmak istiyorum kendimi çok özledim içimden yazıp sildiğim bir çok şiir var kendimleyken her yüreğe dokunacak en güzel şiiri yazdığımı hayal ediyorum bu çıkmaza girmeden önce bağlama alacaktım bestelerimi bağlamamla süsleyecektim evden çıkıp çıkmaza girdiğimizden beri aylar geçti defalarca hesap -kitap yaptık hesap kabarık çıktı hayatımızın yönünü belirleyecek bir hesap yapamadık hâliyle tüm kapılar kapandı üstümüze sabır diyorlar ya bu durumlarda sabır denen şeyin tarihi var mı hangi tarihe kadar sabredeyim hiç bir şey eskisi gibi olmayacak o feryatlar hiç susmadı o günden beri beynimde yankılanıp durdu gözümün önünde enkaz altında kalanlar... köylerimizde yanarak enkaz altında kalanlar daha beteri var da anlatmaya gücüm yok sizin de yüreğiniz dayanmaz bu acıya bu yüzden anlatamam gidenlerin acısı dayanılmaz oldu hemde böyle ağır bir son olunca yakıyor ciğerlerimizi biz kalanların koşullarla savaşını da siz bilemezsiniz tarlaya dönen şehirleri... camların arkasından izlemek gibi değil gerçekler... gerçekler yerinde görenler için bambaşka gerçekleri yaşayan bilir ben kendimi özledim acılardan önceki kendimi neden mi acı gerçekleri unutmak için hafıza kaybı yaşamak isteyecek kadar vazgeçtim yaşamaktan çünkü