Gönülden Düşenler Savrulur Gider
Dallarından kopmuş yapraklar gibi,
Gönülden düşenler savrulur gider.
Suya hasret yanmış topraklar gibi,
Her gidenle kalbler kavrulur gider.
Yerle yeksan olur; sevgi, saygılar,
Hiç bitmez bilinen içsel kaygılar,
Ölümsüz bilinen bütün duygular,
Zaman rüzgarında savrulur gider.
Aşk müebbet yatar kalp inlerinde,
Gönül denizinin enginlerinde,
Bir hasret çıkmazı yangınlarında,
Sevda gemileri kavrulur gider.
Sananlar hep kendi, âşık dendi mi,
Boşa aldatmışlar meğer kendimi.
Ömür mevsimleri kışa döndü mü,
Kaç âşık, kaç yöne savrulur gider.
İlk genclik çağının yankı sesinde,
Bir küçük kırgınlık bir öfkesinde,
Ateş böceğinin son nefesinde,
Seven, sevilenler kavrulur gider.
Unutursam dünya yansın diyenler,
Yaşama sevincim sensin diyenler,
Benim bedenimde cansın diyenler,
Hoyrat bir rüzgarda savrulur gider.
Özcan İşler