gözlerin aynam
göz bebeklerimde oturan özlemin
yazgısıydı kaderin
usul usul değdi
ömrün ömrüme
kalbimin damarlarına çizilen mavi
eriyor ellerimde
sana dönük bekleyiş
geçirdi avuçlarımdan aynaları
yıldızları ektiğim gönlünün
gözlerine yaslandım
silindi kıyılardan esen toz bulutları
kıskıvrak sardı adın
dolaştı benimle
gönlümün mahzeninde
ılık gözlerinin ışığından sızdım
rüzgârın bıraktığı
dudaklarımda bir ıslık
kıyılardan topladığım gülüşlerin
gözlerimde asılı
senden bir izdi
okuduğum şiirleri tükettikçe inceldim
saçının tellerinden
çaldım baharları
gözlerinden yaktım şehrin ışıklarını
ikibinonsekiz
Müzehher Eylül Gökmen