İkramlık Şiir

Çocukluğumun ozanı Konuk oldu kulağıma Büyülemiş sözlerini Vurdu kalbimin zarına Büyüyüp de varam dedim Dertli ozanın yanına Çocuksun ya anlamazlar Konuşsan seni duymazlar Büyükler bilir herşeyi Seni adamdan saymazlar Ozan hissetmiş olmalı Sesinde verdi ikramı Görmek gerekmez yüzünü Ağırlarsan her sözünü Perdeler kalkar aradan Açık tutsan kalp gözünü Şiir sazla güzelleşti Benim gönlüme yerleşti İkramını unutmadım Nur içinde yat ozanım Kalemim sazına borçlu Naçizane döktürüyor Sen kadar olmaz elbette O çocuk senle büyüyor Yerini almak ne cüret Tanışmadık beni affet İkramın tadı dilimde Buluşalım o iklimde Büyümüşlüğüm var artık Tutamaz beni hiç kimse Bu bestem sana ozanım Ulaşır belki selamım