İnsanca

yalnızlığımın var olan telaşlarında söküklerini dikiyorum anıların insan üstü bir çaba,yoruldum hafızasını yitiriyorum belki yaşadığım o umutsuz aşkların ihanetle beslenen kadınlar istemiyorum artık ben haylaz bir çocuk gibi severken üstüme yıldırım düşmüşcesine dağılmak istemiyorum ihanete doymayan kadınlar istemiyorum irtifa kaybedip de yere çakılmak gibi yaşamaktan yoruldum oysa düşlemek sevişmeleri öyle nazlı öyle güzel artık aşktan anlamayan kadınlar istemiyorum bayram harçlığına ruhunu satan kadınlar kaybettiklerinin hesabını benden soran ve sahte gözyaşlarına şeytan karışmış bir o kadar da kendine alışmış harita üstünde yeri belli kadınlar istemiyorum tutuşmuş saçlarında yangın düşkünü olan ben giderken sadece arkamdan bakan sevmeyi başaramayan kadınlar istemiyorum çünkü ben insan gibi seviyorum Tevfik Karınca