İstikamet

Ortalığı sessizlik sardı her zaman karanlık odaya Gündüzden sonra farklı gözlerle baktım Moda'ya Abajurun loş ışıkları yavaştan getirdi uykumu Gerçekten de belliymiş gökyüzünde hüznün uyumu Bilgisayarın başında durdum gece geç saatlerde Karamsarlığa kapılıp yine de bulunurdum aynı vaatlerde Bu hikâyemin sonunu bilmiyorum hangi vakitlerde? Defterimin en iyi ameller ile dolması gerek Yalnız başıma dolmuşum devamlı zikrederek Nereye gitsem de hissediyorum bir yerlerde sürgün İstediğim kadar eğlensem de bu portre yine üzgün Cihanda hümâ ile sığınırlar niye hepsi umutsuz Güneşleri eksik etmesinler o sâyeden kusursuz Umut yansıması gerekliydi bir kez olsun penceremden Başımı kümülüs bulutları sardı kurtulamadım elemlerden Şimdi bahsetsek de anlamayız erdemlikten Ayaklarımız kıbleye dönük yatıyoruz tembellikten! Bizlere ihsan eyle Ya Erhamerrahimin! Noksan duran kalbimizde şu beter halimin İçler acısı resmidir, merkepler sokaklarda çiftleşir Kelepir mezarlığında telaşımı karanfille süsledim Korku ile ümit arasındayım bu yola gönül verdim!