Kamburunda 6 Mayıs Kangurunda Darağacında Ölmeyen Dava

Çok anlam yükledim sana Farkındayım Papatyam Ama sen benim çocukluğumsun Doğada ilk seninle tanıştım Gönül bağım sana uzandı Taşa takılıp düştüğümde Zırıl zırıl ağlarken Ve üstüne bir de dayak yerken Sen anne oldun bana Sardın dizimin yarasını Kalbimi okşadın Ruhuma tebessüm ettin Onca çiçeğin arasında Bir tek senin adını biliyordum Papatyam Neden deme sakın Sevginin nedeni olmaz Ama şunu söyleyebilirim İlk acımda ve her acımda Mevsimin değilken bile Kokunu veremesende Adınla yanımda oldun Ve ben hep adına sarıldım Her canım yandığında Dünyam oldun Ülkem oldun Davam oldun Halkım oldun 6 Mayıs ’ın fidanları Yüreğimde acı olurken Acıma merhem oldun Papatyam Sarı tohumun halkım Yapraklarınsa davası bu vatanın Koparsalar da her bir yaprağını Halkım satmaz davanı Çünkü düşünceler tıkılıp kalmaz Bedenlerde beyinlerde Kanatlanıp uçar kalemlerde Kalemlerin yazdığı asla silinmez Bunun içindir ki düşünceler asla ölmez Tüm kalemlerin yazgısı bu Darağacında sallanmak Kalemin amacıysa izini yaşatmak Kangurundaki yapraklarına sarıl Papatyam Yoksa kamburundaki yükün altından kalkamazsın