Kemaliyelim
“KEMALİYELİM”!
HAYAT,
BAZEN BENİ YORDU.
BAZEN DE DENEDİ.
GÜCENİP,
İÇİME ATTIĞIM,
ÇOK ŞEY OLDU.
AMA,
TÜM BU,
YAŞANMIŞLARA
RAĞMEN,
GÖNLÜM,
HER NEDENSE,
SENİ SEÇTİ,
“ERZİNCANLIM”.
YANINDAYKEN,
KENDİMİ,
HUZURDA,
VE GÜVENDE,
HİSSETTİĞİM,
YALNIZ,
SEN OLDUN.
ZAMANLA,
DEĞİŞSEK DE,
SEN BENDE,
HEP AYNI KALDIN.
BAZEN BEN ANLATAMADIM,
BAZEN SEN ANLAMADIN.
AMA
TÜM BUNLARA RAĞMEN,
BEN HEP,
SENİ SEVDİM,
“ERZİNCANLIM”!
ÇÜNKÜ,
SEN BENİM,
EN ÇOK İNANDIĞIM,
ÇOK DEĞER VERDİĞİM
ŞAHSİYETTİN.
İYİ Kİ VARSIN,
İYİ Kİ HAYATIMDASIN.
HATIRLARSAN,
BİR SOHBETİMİZDE,
SIRTIMA VURARAK,
“SEN NE ADAMSIN”!
DEDİN DİYELİ,
İŞTE BEN,
VURĞUNU,
O GÜN YEMİŞTİM
“K E M A L İ Y E L İ”. . . !
BENİM”ERZİNCANLIM”,
SIRTIMDAN YÜKÜMÜ,
YAŞANTIMDAN KEDER’I
HÜZNÜ ALAN
K İ Ş İ D İ R.
VE
BEN ONUN
DİŞİLİĞİNİ DEĞİL
K İ Ş İ L İ Ğ İ N İ S E V D İ M.
O K İ,
ŞİİRLERİMDEKİ
Z A N L I,
O Kİ,
“K E M A L İ Y E”
“ERZİNCANLI”. . . !
Ali GARBİOĞLU / HATAY