Madam Petri

Ah Madam Petri! Hiçbir yere tutunamayan sesinizde Akıp gitti yine öfkeniz Menekşeler tutarken köşebaşlarını Güneş sırmalı şalını toplamaya başlıyor yavaştan Ve her şey sil baştan Lille’de de aynıydı bu vakitler bulutların küskünlüğü Ve siz yine yanlış yerlerinden tutup Geçmişi geleceğe perçinlemekle meşguldünüz Nezaketini bırakmıştı akşamüstü Üstelik caddeler, sokaklar da size uymuştu Bilmiyordu hiç kimse ne yükleniyordu limandan Ve ne yüklediğini yaşadığı andan Oysa ne kadar uğraşsak beceremezdik güller gibi ağlamayı Ve ben acemiliğinize vermiştim Madam Petri Yaşamak konusundaki Ah Madam Petri! Biriktirir mi, eksiltir mi zaman bizi? Ölçüyle verilmiyor ki hayat İyiler önde, çürükler arkada oluyor çoğu zaman Her gün ölüyor bir sonrakini doğururken Günahlarının bedelini öder gibi Ve biz kucağımızda buluyoruz yeni doğmuş bebeği Mutluluk ipli bir kukla İnanın mutlu olmazdı çöl, yağmura boğulsa. Ah Madam Petri! Hayat hoşlanmaz eteklerinden çekiştirilmekten Ya asıl esaretse Kafeslerimizden öykündüğümüz gökyüzü? S/aklanamayız ki kendimizden Bulamayız da kendimizi Ah Madam Petri! Ne kadarımızı bulmak istiyoruz ki?