Ruhun Sancısı

Her bir hücren sır yüklü bir kum tanesidir Zamanla çakıla dönüşür bedeninde Sen usanmadan yükledikçe sırları Taş olur kaya olur ve dahası kayaç olur Bedenine ağır gelir taşıyamaz gayrı Dindirsin diye acısını kara toprağa yalvarır Toprak Ana acır da kurtarır onu yükünden Derken ruhun sancısı başlar derinden derinden Kayaç olmak sökmez yetmez bu sancıya Tek ilacı vicdandır ama vicdan satılmaz Bu kez sancı büyüyecek ruhu delercesine Ve dahi yeni bir acıya dönüşecek Sancıyı kesmek için dönüştüğü acıyı Bu kez toprağa veremezsin Unuttun mu yoksa sadece bir bedenin vardı Bırakmıştın toprağın kucağına onu Acıyla sancı dönüşe dursun Sense vicdanı olmayan Berbat bir ruhsun be Bedenin acısı diner diner de Ruhun sancısı baki kalır işte Birsürü vicdan biriktir ki Acın olsa da sancın olmasın Bir sürü vicdan bir sürü Sancıyı kesmek için Birsürü özledim ruhumla sohbeti Vuslata gel gayrı demek için Randevuna sadık kal ki Beden acımasın ruhunda sancımasın