Sallamıyorum Şeytanı

tek seferde yazamıyorum sana akan gönlümün çırpınışlarının dramını duygularımı düşüncelerimden ayıklamalıyım gibi bir hisse kapıldım kapıldığım akışa set gölgesi düşünce yönümün sana kıyamıysa zehirlenmiş hayatımın panzehiri oluyor henüz kendimde değilken seni sen olarak yazamam Keşkem seni azar azar yazmalı seni yazmanın seni sevmekten daha zor olduğunu hissettirmeli kaleme kalem korkmalı korkutmalı kalemi ola ki dalgınlığına gelir de gelişigüzel bahseder senden o vakit o kalemi kırmalı el insaf be yâr gör artık gel artık dedirtmeye çalışan şeytanı sallamıyorum bilesin ki en ufak bir sitem dahi gelmez dilime un ufak ederim gelecek olan o düşünceyi sen oku diye değil okun diye yazmak istiyorum seni okun ki her âşık ben gibi sevsin yârini her yâr sen gibi büyülesin âşığını yoksa acizliğinden seni yazamayan gönül alfabemin aynasında kendini görmen olanaksız buna ihtiyacın da yok zaten kendini benden okumaya ne lüzum var sen kendini biliyorken okuma zaten okuma ki kendine aşık olmayasın ey yâr -bir de senden duymak isterim kendimi dersen benim yüreğimle bakma kendine diye okuma- (ki gün gelir de yazabilirsem seni) hasretinden donarcasına da yanarcasına da yaşasa da bu yürek seni kalemin ifadesine düşemeyen utancı ile kıvranıyor hasretin ifadesi çok ağır gelse de yüreğime vuslatını görebileceğime olan inancım geçecek sabret diyor gelecek yürek közün gelecek diyor gör o vakit ki ifade nasıl da hafifliyor sabret ve ekliyor; vuslatta kalem ve sözler geri duracak gözler ve yürekler konuşacak hayaller de geri duracak gerçekler oturacak hayatın sevda köşesine can biz hep aşk sus sözler söz alırsa da sadece üç harfle...