savrulan küller
dilsiz çukurlara gömüldü evler
sustu örümcek ağları
çığlık çığlığa insanlar
eridi ağaçlar, çatladı toprak
vuruldu göğsünden her bir kuş
rüzgârın yandı toz toz uğultusu
börtü böcekler
kül kül savruldu
dikilen metaller ölçtü külleri
kesildi saçlar yanan ormanlarla
donan yağmurlar
yaktı genzi
solunan siste ağladı mezarlar
saplandı her gün
avuca iğneler
kesilen ağızla karıncaların diliyim
susarak yanıyorum
taş kesilen kemiklerimde
sızladı yağmurlarım
ikibinyirmibir