Serseri

Serseri Kapkara bir bulut sarmış yüreğimin her yerini Zifiri karanlık gözlerimdeki bakışlar nedense Hep bir yanı eksik aldığım nefeslerin Kurşuna dizilir sanki bedenim ruyalarım delik deşik Bu fırtına lodos ters esiyor bu günlerde Kalelerim vardı oysa yıkılmazdı bir rüzgara Tükendi haznem yavaş yavaş şimdi Baktıkça bir okadar daha kör geldi göz bebeklerim Baş tacıydın hayatımda ve ben esir oldum yokluğuna Parçalanan yüreğimdi sevgili Ellerin ellerimde olmalıydı tam şu anda Kara sayfalara yazmamalıydım seni Gerçeklerimin sokağında yetişen çiçeğim Su istedin suverdim Can istedin Can verdim Kök oldum benden önce tutunamadığın dallara Susmak mümkünmü bu ateş nasıl sönecek şimdi Dağladıkça korlanan yüreğimi kime göstereceğim Nereden bilecekler adımın serseri olduğunu Mayın tarlası gibi herbir zerrem Bastığım yol nedense atıyor sensiz beni Bulut gibiydi gözlerin mavi Unutmak mümkünmü teselli benim neyime Gözler kapanmadan bu gönül huzura erermi Sevgili denizi izlemek vardı şimdi senle Saçlarını savuran rüzgara nispet yapmak vardı Gamzelerinde benim dudak izlerim olmalıydı Şimdi kulağımda sensizliğin bir çığlığı varki Beş karış iz yüzümde yokluğunun sillesi Avuçlarım yüzüme yetmez oldu Çekilmiyor sensizliğin son perdesi Hangi yana baksam bir boşluk varki dolmuyor Bir resmine bakarak boğuluyor şimdi bedenim Yastığım en büyük dostum geceleri Gittiğin günden beri odamda kalan kokunla yetindim Boynunu büküyor çiçekler Sulasamda senin gibi bakamıyorum Yıkmak yakmak istedim sensiz bu haneyi Her bir yerinde parçan var gidemedim Bir gerçek varki snsuza kadar sürecek Unutmadı unutamaz seni bu serseri Habib Göktuna