Sevgicek

Severdim Severdim onu geceleri Aydınlık taşlar sanki uyurdu Sessizliğinde Daha ötelere giderdi yeşilden Ellerinde otlar İnanırdı yıldızların birliğine Mutluluğuna suyun yalazın Öteki kuşları yaşardı Dallar serçelerle doluyken Yiterdi kendi aklığında Uçsuz bucaksızdı düşü Severdim Düşünürdüm düşünürdüm ayrılışında onu görürken de Baktıkça azalırdı Öyle ince bir yüzü vardı ki Fazıl Hüsnü DAĞLARCA