Şiirin Gazabı

Şiir dosttur şairine Yıllandıkça kökleşir Sarılır can suyu verenine Çünkü şiir nankörlük etmez Duyar şairin iç sesini Lâkin şair mağrur bu aralar Dünlerin ektiği dostluk tohumunu Göz ardı etmekte Hayatın dününde ve bu gününde Damlayan şair Aktığını zanneder Acizliğini farkedemez Mağruriyetinden Şiir onun bu sırrını bilir ama Dostluğum"iç sesi" değiştirir belki Diye ümitlenir Bekler sabırla Milyonlarca şiir dökülür kağıtlara Fakat kendini bulamaz orda Anlam veremez olanlara Şiir,âşık ya şairin kalemine Bu aşkı kullanan şair Yüklenir dış sesine Cümle alem duyar Şiirlerin Sultan’ını Dost sır tutandır,der şiir Dostumun iç sesi sırrımdı Dış sese toplum hâkim Bense bir toplum olamadım Şairlerin gözünde Tek dost kesmiyor onları Çoğulcudurlar Artık sır olmayan gönülde Barınamaz şiir Dostluğu gömer başlıklara Dizelerini gizler adına Başlıklar üşürken yatağında Damladan ibaret olan Sultan, Olmayan akıntının yatağını Arar durur Tam da o yolculukta Şiirin gazabıyla karşılaşır Kalem ilhamlara göz kırpar Ve terk-i diyar ederler Şairin küçük dünyasını Şiirin adında gizlenen dizelerse Umutlara sarılıp Başlıklar üşümesin diye Yeniden örtü olacakları günü Beklerken şiirin aşk durağında Bu defa şiirin aşkını tartmayacak Yiğit şairler beliriverir ufukta Kızgın, kırgın ve yorgun şiir; Bir kez daha tartıya çıkarsam Kaleminizi kırarım der Şairlere