Yaşımın Başları Yağdı Başıma

kendimi anlamak için koca bir ömür tüketmedim ki yaşımın başlarında anladım kendimi de elim iş tutmaz kararlarım hesaba alınmazdı o zamanlar gelenekçiliğin olumlu etkileri de vardı lakin saçma sapan gelenekler de oldukça fazla idi o tür ortamlar benlik değil diyebilmek için yürek yemem gerekirdi yaşımın başlarında kafama koymuştum o yüreği yemeyi yüreğimin yüzünü saklamak yıllarımı almıştı dilime varmasın diye isyanım basıp içime set çektim dilimle yüreğimin arasına başıma gelecekleri biliyordum çünkü seti kaldırma yaşım gelmişti nihayet taştı içimde biriken isyanlar dilimin kıyısında vuruldular ve susturuldular yalnızlığın nüfusuna yazdılar yüreğimi zaten kendim gidecektim yalnızlığın evine kendim için değil ama anlaşılmadığım mekânda kalmak mekân sahibine yük olmaktı maddiyat en son önceliğimdi şık tabak çanaklar önemsizdi çeşit çeşit yemekler hayal etmedim hiç bir tek zaafım vardı ömrüm boyunca sadece yoğurt ekmek yemek mutfakta saatlerce vakit geçirmek benlik değil karnım doysun da lüks yemekler eksik kalsın kanepe koltuk da gereksiz oturacak bir minderim olsun kâfi kanepe koltuk oldu da olmasa da olurdu kendi hayatımın patronu bendim gerisi mühim değil kalem kağıt kahve klavye de fakir hayatımın lüksü olsun olmaz mı kader bunu da bana çok görmez belki dedim istediğim olmuştu hem de saydıklarımın hepsi büyük sabır sonucu olmuştu tüm bunlar tek tek çıktığım basamaklar yormuştu beni ama değmişti sabrıma son basamak da aşılmış en tepede hayatın tadını çıkarıyordum tâ ki 6 Şubat'a kadar... çok şey aldı benden 6 Şubat bana göre oldukça konforlu olan hayatımı... dostluğun yerinde yellerin estiği şu devirde bana gerçek dost olan balıklarımı aldı benden Okyanus 'um Mısra 'm Dolunay 'm gittiler benden kahrolasıca molozlar düşecek yer bulamamış gibi canlarımın üzerine düştü ülkem ah ülkem senden de az şey almadı o kara gün ne can bıraktı ne canan ne de hayal bıraktı... evet bir anda ilk basamakta buldum kendimi ve yaşımın başları yağdı başıma kafaya aldı beni yaşımın başları en başa döndüm diye muhtaç olduğum için utana sıkıla oturmam gerekiyordu çünkü isyan edip giderken pek havalıydım benden beklenen mahcubiyet sahnesini oynamadım bilâkis son durak burdan yeğdir deyip meydan okuyorum hâlâ çok şey istememiştim çünkü o az şey de bana çok görüldü madem hayat boş dedim ben de... sevilecek bir yanı olsaydı hayatın yaşımın başlarında anlaşırdık zaten şimdi hayatla küsleri oynuyoruz...