yırtar karanlığı
rüzgâr estikçe tenine
bir çocuk yürür bakışlarında
en üstte tepede
güneş serperken
aydınlık bakışlarında
çıkarsız selâmlardı insanlığı
büyümüştür çocuk
türküler söyleyerek
ellerinde emeğin izleri
masmaviydi yüreği
sevgiydi emzirdiği
dallarında büyütmüştü
ürettiği yeşili ıssız değildi
süzülmüştü umuduyla zamana
sevmekten vazgeçmemişti
ikibinonsekiz