Yüreğin Güneşten Kılıcı
yaşamın kayalıklarına takılan olta
yaprakları zamana gecikmiş
bir takvim asılı durur duvarda
oysa gecikmiş olan ne varsa
erken bir bahara benzer yaşanınca
sisten bir kale uzaklarda
düşün gücü yüreğin güneşten kılıcı
nasıl olsa kapısını açar onun da
mermi yerine mevsimler sürülüyor namluya
bir iki el ateş ediliyor
güz tenimi sıyırıp geçiyor karanlıkta
dostluğu karşı kıyıya köprü yapan buluşma
gülüyorsun gözyaşlarından
su birikintisi yoğunluğunda
bir yürek kaç yokuş sığar
düşünce gölgen anların kuru dallarında
Orhan TÜLEYLİOĞLU