Zübeydem
Ne boştur yalvarışlar,
Aşkı kendi ellerinle teslim etmişsen,
Hata denen o pezevenge.
Bağırarak seslensen,
Akşam ezanında,
Çocuğu eve gelmemiş anne gibi,
Gelir mi sanarsın tekrardan.
İnsan kalbi kaç parçaya ayrılır,
Bir ayrılıktan sonra,
Birleştirsen atar mı tekrar.
Hayatın acı tadı gelir çatar,
En mutlu olduğun günün akşamına.
Sen hatanı düşünürken,
Eldeki birayla,
Mazide kalacak sanarsın...