Onur TURHAN
Şiirleri (9)
Zübeydem
Ne boştur yalvarışlar,
Aşkı kendi ellerinle teslim etmişsen,
Hata denen o pezevenge.
Bağırarak seslensen,
Yaz Yağmurum
Her yerde nasıl olabilirsin?
Sağımda, solumda, önümde, arkamda.
Şu karşıdan gelen sen misin yoksa?
Peki gözümü kapattığımda hayallerimi süsleyen?
Dikta'ya
Tek gözle ne kadar iyi görebilirsin,
Karşında duran vahşeti.
O koca burnun engel olmaz mı,
Özgürlük mücadelesini izlemeye.
Bir Gün Belki Ama Hiçbir Zaman
Ay ışığı esirim oldu,
Seni onda tutuyorum.
Geceler isyan ediyor,
Bırakamıyorum,
Gökte Bekleyen Umut
Bir düşünce sırtlamak zordur bu ülkede!
Ağır gelen düşüncen değil,
Hafif kalan cepleridir.
Onlar bilmezler, istemezler öğretmek.
Gülün Hayatı
Beni bir gül gibi sevdin.
Bütün her şey dalımdan koparana kadardı,
Benliğimi, beni ben yapan her şeyimi.
Bir resim defteri arasında kurudum,
Gündüzümün Güneşi
Şimdi her şey aydınlatılmayı bekleyen bir karanlık,
Yalnızlığımın gün dönümünde.
Kalbim seni bekliyor,
Karanfilim, pembe gülüm, nergisim.
On Yedi
Yaş on yedi
Yolun yarısı bile değil beki
Ama,
Yolumu bitirmiş kadar yorgunum.
Mavi Gökyüzü
Masmavi gökyüzüne bakıyor,
Ümitlerim,
Gençliğim,
El değmemiş, sevgi bekleyen,
Hakkında
Medeniyet yoksunu bir memlekette tek başına bir şeyler yapmaya çalışan bir gerizekalı.