PASLI COĞRAFYA Şiiri
Dağlar çekilirken orta yerine ömrümüzün
Göğsümüzde biriken o paslı coğrafya
Çatısız bir ev gibi bakıyor zamana
Çocukluğumuz
Bir kuyu dibinde unutulmuş taş
Baba,
Hangi rüzgâr savurdu bu külleri
Hangi menzil orta yerinden böldü bizi?
Hatırlarım
Gaz lambasının titrek ışığında
Nasıl da büyürdü gölgen duvarda
Bir halkın acısını sırtlayan o omuzların
Ne çok da yakışırdı bu toprağın matemine
Sen gidince
Yarım kaldı ceketinin cebindeki türkü
Küflü anahtarlar kaldı bize
Bir de kapısı kilitli bahçeler
Çocukluk dediğin
Bir avuç toprakla basılan nikâh
Şimdi hangi sokaktan geçsek
Üzerimize dökülüyor tuğla kırıkları
Tırnaklarımızla kazıdığımız bu hayat
Bize hep aynı dersi ezberletti
Hasret
Kardeşidir gurbetin
Baba biz geldik
Çatlamış dudaklarımızda tuzun acısı
Gözlerimizde dinmeyen bir yangını
Al bizi yine o geniş zamanlara
Atların vurulmadığı,
Türkülerin yarıda kesilmediği
O eski ve asil dünyaya
Yayınlanma:
Düzenleme:
Şiiri Paylaşın
4 kez okundu.
PASLI COĞRAFYA Şiiri İçin Yorum Yaz...
Bu şiir hakkında henüz yorum yazılmamış.
İlk yorumu üstteki formu kullanarak yazabilirsiniz.
Benzer Ali Fırat Dicle Şiirleri:
- KENDİMİ ARIYORUM (4)
- TEREDDÜT (5)
- OKSİJEN SENSİZ (4)
- KATRAN YALNIZLIK (3)