KENDİMİ ARIYORUM şiiri, Ali Fırat Dicle şiirleri

KENDİMİ ARIYORUM Şiiri

Derin bir kuyuda yankılanır nefesim.
Taşa çarpa çarpa çoğalır sesi.
Yeryüzü sağır.
Kimse bilmez göğsümde yıllardır
Uyuyan o karanlık suyu.
Bir nehir geçer içimden.
Yatağında çamur,
Kıyısında yoksulluk,
Suyunda bin yıllık bir ağıt.
Dağlardan kopup gelir
Önüne ne çıkarsa
Hafızasına katar.
Ben de öyleyim.
Bir taşın altında kalmış
Eski bir yazı gibi
Kendimi arıyorum.
Parmak uçlarımda kırık harfler,
Dilimin altında yıllanmış bir sessizlik.
Kendi sesime sürgünüm.
Kendi toprağımda
Yolunu şaşırmış bir yolcu.
Meydanlar geçer içimden,
Boş ayakkabılar kalır.
Zindanlar geçer,
Duvarlarına sinmiş insan kokusu
Ey rüzgâr, Biraz daha sert es.
Kaldır yıllardır üstümüzde biriken külü.
Ama savurma bizi kimsesizliğe.
Gece olur, evlere çekilir sesler.
Kapanır pencereler,
Uykusundan uyanır bir çocuk
Usulca açılır bir kapı.
Bir yanım taşın altında bile kıpırdayan kök,
Öte yanım avuçlarında gökyüzü taşıyan çocuklar.
İkisinin arasında, sırtımda bir gece.
Gece uzun, biliyorum.
Sonsuz sanmamalı hiçbir gece kendi karanlığını
Şimdi kazıyorum yılların pasını kelimelerden
Her harften biraz korku dökülüyor.
Biraz kül.
Biraz kan.
Geriye ses kalıyor.
Kendi külümün içinden ince bir yol açıyorum.
Vuslatı sormayın.
Daha yolun başında bir taşın sıcaklığını
Tutuyorum avuçlarımda.
Bu toprağın yarası değdi bana.
Kendi kabuğumda büyüttüm onu.
Belki bir gün nehir yatağını bulur.
Kuyu sesini geri verir.
Pencerelerin önünden çekilir gece.
O gün kimse sormaz nereden geldiğimizi.

Yayınlanma: 15.10.2026 09:27
Düzenleme: 15.10.2026 09:27

Ali Fırat Dicle Şiirleri

Şiiri Paylaşın

KENDİMİ ARIYORUM Şiiri