BİTMEYECEK HİKÂYE Şiiri
BİTMEYECEK HİKÂYE
Ah, sen…
Gecemin kandili,
Gündüzümün eksik yanı,
İçimdeki bütün kapıları kapatan o güzel,
O amansız ihtimal.
Bir gün gelirsen,
Ne çiçek iste benden ne de bahar.
Benim bahçem çoktan kışa teslim,
Köklerimde hâlâ sana ayrılmış bir parça duruyor yeşil.
Yol yorgunluğunu gözlerinde taşıyarak,
Ceplerinde bir avuç toprak,
Avuçlarında iki damla yarınla gel.
Bana dünyanın bütün servetini değil,
Bir lokmayı bölüşecek kadar yakınlığını getir.
Gel ki ömrümün kırık dökük tahtalarından
Bir eşik kurayım sana.
Gel ki yıllardır içimde bekleyen çocuk başını
Dizlerine koyup uyusun.
Gel ki adını anarken kanayan yerlerim
İlk kez sızlamadan iyileşsin.
Şimdi sonbahar…
Kızıl bir isyan gibi çökmüş omuzlarıma.
Dallarımda ne kuş kaldı
Ne de gölgesinde dinlenecek bir umut.
Yine de rüzgâra dönük yüzüm…
Eğer bir gün yolun düşerse içime,
Çalma kapımı
Bu yürek, gelişini çoktan kanıyla mühürledi.
Gir usulca,
Bir ömürlük suskunluğumun
Otur en derin yerine.
Sana diyeceklerimi çoktan gözlerime gömdüm.
Şimdi bir tek şey kaldı geriye
Seninle başlayamayan ömrümün
Sensiz bitmeyecek hikâyesi…
16.03.2008
16 kez okundu.