PAPATYALAR Şiiri
PAPATYALAR
Bir ömrü dağıttık
Avuçlarımızda,
Beyaz taç yapraklar.
Kaç kent terk edildi,
Kaç aşk kapısı kapandı.
Ölümler satırlara sinmiş,
Yaseminle ıslak toprak kokusu...
Geride, bir gölge
Çocukluğun o saf akışı…
Kendini bırakmak ırmağa,
Dicle’nin serin kollarına.
Kırklar Dağı’nda yetim çocuklar
Bir parça kalıyor içimde,
Gözler kocaman, küçük eller,
Umutları kırılgan.
Gele vazgeçme
İçimdeki yetim çocuk
Bir anda büyüsün,
Sonra yine küçülsün kucağında.
Gel ki bahar geri dönsün,
Papatyalar seviyor desin bu sefer
Tek tek değil,
Hep birden,
Bir mecburiyet
Islak, sıcak,
Hiç bitmesin istediğim.
17.04.1993
6 kez okundu.