Kara Şiiri

Kara

toprağımda sadece hüzün yetişir

siyah papatyalar
siyah güller

ışığımız
solmuş bir güneştir

kar kaplıdır ovalarımız
soğukluğu kalbimizden gelir

ince bir uğultudur sesimiz

işitmek için
yeterince tatmalısın karanlığı

ama üzülme
alışırsın sonra

öyle bir alışırsın ki

senden olur
terkedemezsin yalnızlığını

kimse
yerini dolduramaz

görsen bile
uzaktan ışığı

gidesin gelmez