Abdullah Kurt

Ne mutlu bir çocuk görürdün karşında Kaybettiğini bulmuş gibi, Ağlattığın belki kimse olmayacaktı Hiç küçülmeyecektin sevgili.

Bir yıkıştır esiyor mevsim kapısından, Yüreğimde bütünleşen hasret bulutları, Bir sağanaktır yağdırıp yıkıveriyor düşlerimi çatısından Piyanistler, zihnimde hüzün besteliyor

İçimde, beslenmeyi bekleyen bir yetim gönül, Kusantıya varmış sevdamın ağır dertleri, Ve dilime dolanmış salakça feryatlar.