Ah Bir De Sevebilseydin

Ne mutlu bir çocuk görürdün karşında Kaybettiğini bulmuş gibi, Ağlattığın belki kimse olmayacaktı Hiç küçülmeyecektin sevgili. Sevenin şair kılınmayacaktı, Aşkına dair şiirler duymayacaktın, Senli mısralar yazılmayacaktı, Sensiz ben okunmamış bir kitap gibi; hep yerinde, hep dinç kalacaktım. Ah bir de sevebilseydin keşke, Elimden tutsaydı nârin ellerin, Sevgi dolu gerçekler duysaydım dilinden, Dert doğurmasaydı sensizliğin, Talan olmuş olmasaydım, Ah'lar işitmeseydin. Biliyorum... Ya bu şiiri okuyunca sen Ya da duyunca... Sana yazılıp okunduğunu anlarsın, Ve bana gelişinin ardından sarılışından sonra ben, İster gözü yaşlı, ister talanlığımla kalsaydım. Biliyorum, çünkü; Her sarılışın bir derinliği vardır, bir anlamı... Ya gidiyordur birisi son kez kokusunu alıyordur birinin, Ya da kavuşuyordur aşkına Ve koklayıp koklatıyordur ilk sarılmasıyla kendini. Ah bir de sevebilseydin Kaybettiğini bulmuş çocuk gibi olsaydım, Ah bir de sevebilseydin Feryadı duyulmayan bir sevgisiz olmasaydım, Ah bir de beni sevebilseydin Tatlı dilime tatsızlık olmayaydın, Ah bir de sevebilseydin Kokunu çekip içime, ölesiye sarılsaydım.