Enver ÖZÇAĞLAYAN
Şiirleri (34)
BİR KADER Kİ!..
Bir Kader ki...
Bir kader ki geçemedim önüne,
Çaldı yerden yere, savurdu beni.
Ben kaçtıkça setler dikti önüme,
VEFA...
VEFA...
İnsanı insan yapan dosta vefadır,
Vefasızı dost sanma, cana cefadır.
Vefadır gönüllere açılan kapı,
YOLUMUZ...
Yolumuz!..
Gölgeler kapladı renklerimizi,
Bahçemiz bozulmuş; güllerim nerde?
Bir meçhul âleme taşıdı bizi,
SÜVARİ...
Süvari...
Hayatın dertleri biran bitmiyor,
Yazın vantilatör, kışın doğalgaz.
Aylık, bir kiraya dahi yetmiyor,
DAMLANIN KALBİ...
Damlanın Kalbi...
Yine bir yaz yağmuru işveyle geçiverdi,
Dokundu sıcak tene, kavrulup uçuverdi.
Tutmak istedim tek tek, çırpınıp kaçıverdi,
İSTEMEM...
İstemem...
Bana benden yakınsın, başka mihman istemem,
Çâresin her derdime, derde derman istemem.
Cebrail gelse dile, ondan ferman istemem,
DARGIN AYNALAR!..
Dargın Aynalar!..
Hayaller göçtüler, sezgiler meçhul,
Elimizde kalan; bir hırka, bir çul.
Biz mi çabuk koştuk, zaman mı acul;
YORGUN HAYÂLLER...
Yorgun Hayaller...
Hayaller kurarım yorgun gönlümde,
Karlı yaylalara çıkmak isterim.
Belki olur, birkez olsun ömrümde,
HÜLASA!..
Hülasa!..
Ne devirler geçti üzerimizden,
Hatıralar dahi bir bir eskidi.
Beynime kazınmış o puslu izden,
Aksakal Öğüdü...
Aksakal Öğüdü...
Yer gök durulmuyor, âlem seferde,
Bilmem neden hâlâ yataklardasın?
Ayılar dağlarda, Mehmet siperde,
Hakkında
Enver ÖZÇAĞLAYAN ile ilgili henüz açıklama girilmemiş.