İrem Gül Akalın

Yalın ayaklarımla koşuyorum sana. Duyuyor musun, görüyor musun, biliyor musun? Yalnızlık iplerinin o yorgunluğu dizlerimde, Anadan üryan kalmış ben

Senin güzelliğini görmüşler. Gururum kırıldı, ne yapacağımı bilemedim. Güzel demişler sana, teninin beyazlığını görmüşler. Çok kıskandım... Sen söyle şimdi!

senden önce yalnızlık dergahında hatme ederken elemleri Açardım elimi semaya. Terk etmişken aşk beni, sakladım hep o şarkıyı ufuklara... Ben hep mübrem yalnızlığımla ölürken,

Kadın ayrılıkların Kuytu gecesinde gezerken Adam koparmaya çalışıyordu cebinden vedaları Kadının ellerinde üç beş karanfil Adamın ellerinde mübrem yılların nâsırı

İşte biraz evvel yaşandı her şey Biraz evvel gitti Belki biraz biraz gitti benden Belki fazla fazla bitirdi