Sabah Yıldızı

Kadın ayrılıkların Kuytu gecesinde gezerken Adam koparmaya çalışıyordu cebinden vedaları Kadının ellerinde üç beş karanfil Adamın ellerinde mübrem yılların nâsırı Aslında başı boş pençeli cümlelerin arkasına İki yabancı girdi ardı sıra Birbirlerini tanımaksızın Kör misali dolaştı durdu kadın Adam ise yılların hatasını biriktirmiş kirpiklerin ucunda Geceye benzer gözleri saçlarında yıldızlar kol gezerken Kadın arayıp durdu Yıldız tozlarını Kadın heybetli, kadın meyus, kadın mübrem.. Öyle elemli, kayboldu geceden. Adam aradığı imkansızlığa doğru yol alırken Bir anda sustu alacasını yitirmiş ufuklar Bir anda söndü tüm ışıklar Adam şimdi anlamıştı Aradığı şey tam karşısındayken, yitirmenin acısını Buna hangi kelime yeterdi Aldı eline bir sigara çıktı mazide ki caddeye Adam bu kez koparmadı cebinden vedaları Kadın çoktan kuytu gecelerden çıkmış; Mutluluk ararken Bir kez olsun umutsuz olmadı Adam ayrılıkların kadınını Kadın vedaların adamını aradı durdu Bir gün elbet o sabah yıldızı doğacaktı -İremAkalın