Ben Hep

senden önce yalnızlık dergahında hatme ederken elemleri Açardım elimi semaya. Terk etmişken aşk beni, sakladım hep o şarkıyı ufuklara... Ben hep mübrem yalnızlığımla ölürken, Güneş doğmazdı sabahıma. Kefenimin cebi çürümüş güllerle dolardı.. Bahçemi tayfunlar yıkardı. İstasyonlarım veda biçer, seferinden dönen olmazdı. Ben hep senden önce sessiz kaldım Kollarım bitap düşer yüreğim ağlardı... Ben senden önce gül tutan adam aradım mintanının cebinde Ben hep astım kendimi kuytu gecelerde. Asfaltlarım siyah sonra daha siyah olur yıldızlar damlardı yeryüzüne Ben senden önce hep seni aradım Samanyolu oldu yarama bi' çare. Ay kaybolur,şehir ağlardı. yalnızlık biçtim ellerimde üç beş karanfille. Bir gün derdim kendime gelecek ve ben onu yalnızlığımla Seveceğim Artık ağzımda bir türkü olacak gelişin Ben hep diyeceğim Ben hep senden sonra mutluluğu göğsünde tadacağım doyasıya Ben hep senden sonra diyeceğim Ruhunu gülüm ufkuma katla. -İremAkalın