Tunahan Haksever

Güneş batıyor bir kızıllık büründü etrafım Günahtan kapı araladık kabul et affımı Ben seçmiştim çoktan ilahi aşktan tarafımı Geride bir hüzün kaldı tek dert oldu israfım Gökyüzüne dilek fenerlerini bırakmıştım Bir mum gibi karanlıkta sevgi bıraktım Fevt oldu gecem mert olmadım çıraktım Dert oldu heyecanım canımdan firaktım Loş ışıkta hoş olmayan bir duman yükseldi Bu şıklıkta bana geceyi numan tütsülerdi Kıyı kenarında gezerken beni de lüks ederdi Sınamak denmez seni severdi ki yük verdi Boş eşkalinden falın çıktı mı gökyüzünde Eşyadan bekler misin ki şansını gör gününde Hoşbeş sohbetlerin makarasıdır sadece Kapadokya’ya benzeyecek günün birinde

Cidden merak ediyorum Nedir bu büyüklük gösterisi Sağ ve sol şerit kapalı Bu bir amfitiyatro değil sirk gösterisi Kaç oktavla tav olacaksa bu halkımız Değil ırkımız Bile bile kanayan yaramıza baktınız Orta Doğu’da bir güneş batıyor Kime ne ki burada insan değil zebaniler yaşıyor Görmüyor musun Kundaktaki bebekler hedef tahtası Bir tarafta annelerin feryadı Ancak dualarıydı derdine devası Kalmadı ortalıkta ne aile ferdi ne de babası Alımlı birisi giyer endamıyla zürefası Beyazların içinde azabıyla sefası Merkep olmasına bir hayli süre azdı Göremeyecek ki sevabıyla cefasını Öğütlerden dudakları çatlamış Ne haltlar yemiş ki ahkam keser Şuna bir ayna tutun göremiyor kendisini Meddahlık yapar ahlaktan bahseder İster on sekizinden ister altmış beşinden Toz zerresi kadar ahlakından ödün vermeyen Mecralardan ilgi görüp namusunu satmış peşinden Ağzındaki sakız değil köpekler de tatmış leşinden İstinat duvarı yıkıldı dilemeliyiz ki Allah’tan istimdat Ya Rab bizlere kurtulmak için bir sicim at Fahiş fiyatlar dudaklarımızı tahriş etti Memurlar bütün reyonları da teftiş etti Sağ olsunlar gidere bir sıfır daha eklendi Görmezden gelen tavır paha biçilemezdi Bu ne iştir? Nerede sizin Merhametiniz Konu paraysa hazırdır şimdi ihale metniniz Bu ne sorumluluk? Bak ülkemizi ne hale getirdiniz Haykırın bakalım “vatan, millet, Sakarya” Necip Fazıl’ın dediği gibi “gerisi hep angarya” Sahtelikten pek uzak işte masum çocuklar Anne babası insan değilse casus olurlar Sevgisizlikten akıllarına kâbus doldururlar Karamsarlıktan beslendiği mapus odalar Öğretmeni rezil eder tam sınıfın ortasında Ve çocuğu da tehdit eder odun sopasıyla Hem de çok uslu bir çocuktu Strese geldi dili sürçtü söyleyemedi Narsist öğretmeni sövdü küfürde etmedi Sopayla terbiye olsaydı aslanlar kedi gibi miyavlardı Böyle kariyer değil gelecek avında yamyamlardı Her zanaatın tek bir sanatkarı vardır işin ehli Hayal yıkmak görevidir devletten aldı peşin belli Ülkemiz ikiye bölünür beş parmağın beşi benzer değil Şaşı kalmışlara âmâ demişlerde onlar katarakt değil Eğitime puanlar katılarak belirlenir hayat kriteri Bayat toplum alır geçmişinden tahvili Şimdi ise anlamı kriz terimi İsteklerimle doludur getirin satır satır listemi Toplumun sitemi ahlaktan ibaret yok edin kahır sistemi Şikâyet etmeye lüzum yok gerisi laf-ı güzaf Tek derdimiz kargaşa Ve iyiliği unut denize at Kinini yut musafaha et kucaklaş

Dünyamın kuytu köşelerinde Onu çıkarmalıyım kalbimin derinliklerinden Adını bilmediğim bir yabancıdan Medet umuyorum olasılıklardan Bir an önce çık kalbimin derinliklerinden Umuyorum da düşme sakın o narin ayaklarınla Biraz da hakikat penceresinden bakalım Atla denize duygu sandalından Belki de anlatamıyorumdur Bilirsin işte duygusallığımdan Sen benim için birkaç adımlık yakınlıktasın Hiçbir zaman bekleyemez sessiz gemi Hasretiyle çok zaman ayrıldı rıhtımdan Vakit geldi ayrıldı yollarımız Diyaloglar pantomim gösterisi olsa İnan ki gülünç olurdu tavırlarımız Ayrılıklar bir kitap olsa Bizimkisi anlatılmaz yaşanırdı masalımız

Yağmur altında yürek sıklaştı Sonbaharda kırılan yaprakları Öteledim bitmek bilmeyen hayallerimi Bırakalım da gitsin birkaç mil uzağa Dönüp dolaşacağı yer son durak Bugünün adını yaz aylardan nisan Dört mevsim gibiyiz değişebilir yönümüz Biraz da kendimizi anlayalım Sadece konuşmakla hoşnut olur gönlümüz

Meydan parklarında unutulmuş bir gençliğim Aradan çok zaman geçmemiş ki Adım unutulmuş Virane mabetler anlatılmaya yüz tutmuş Karanlık düşünüyormuşcasına Aklım kendi kuyunu kazıyor Bıraktım kendimi boşluğa Dört duvar arasında kitapları kucakladım Penceremden gökyüzünde giden bir uçağa baktım Güzel esvaplarını giymiş Adımı unutmuş gibiydim adımı sayıklıyordum Geçmişe yeltenmedim inanmadım Haydi! Durmadan anlat bana Önümüzdeki çakıl taşlarını Ağızlarımızdan kaçırdığımız edebiyatı Söyle bana! Riyalı iltifatlarını Hatıram seninle olan bir gençliğe elveda Demek isterim!

Bugünlerde çıkmışım bir masiva yolculuğuna Kimseyi görmüyor gözlerim Bu dünyanın karmaşası insanı mahvediyor Öyle sessiz öyle sessiz ki Kimseyle konuşamıyorum Kendini ifade edemez mimiklerim Biçare gönüller sustular çaresiz Düşüncelerime kimse saygı duymuyor Kırdılar kalbimi paçavra gibi ezdiler Kulaklarımda çalıyor bir sürü ölüm ezgileri Orkestrada eşlik eder bana ölüm bestelerimi Kimse yoktu yanımda ve oturdum soğuk musalla taşına Kara kara düşündüm ne yapacağım tek başıma! Huzuru kendimde buldum Belki ki içten içe kızıyorsunuz bana Suskunluğumun sebebi duygudurum ağladığım yerde Kuran okudum Sıkıntılarımı da ayetlerde buldum Birçok kişinin kalbi kırıldı Bugüne dek hayat getirmedi bana mutluluğu Yaşadığım sınavlar üzüntüme denk değildi Masiva Yolculuğu / Tunahan Haksever

Sahile güneşinle aşk bıraktın O güneşinle kalbimi yaktın Sana baktıkça Allah’ı hatırlatsın Manzara olabilirsin çerçevemde İster olursun kış mevsiminde İster ol kalbimin en derinlerinde Bazen anlamazsın benzetmelerimde Bu gece yeniden tahayyül etmeliyim Denize bakıp yansımama gülmeliyim İçimde saklıyorum ya derinden aşkı Kabul görmeyenin var mıdır ilacı? Yıllarca sönmeyecek içimdeki acı Sahildeki kum kadar değersizim Bilmiyorum acım ne kadar derin? Kalbimde zikredilmiş ismin Velhasıl gidiyorum saçmalıklardan Kanmayalım çizelim yolumuzu İstikametin hidayete ersin Er ya da geç kâbus bitsin Bu yoldan hakikatin mertebesine Gidebileceğini mı sandın? Hemen bu dalaletten uzaklaşmalısın Maneviyattan bir köşk almalısın.

Ya Rab yalnız kaldık biz bu ıssız binalarda Buğz etmek tevazudur zalimin gözlerinde Kuyudayım sesimiz çıkmıyor Gözyaşlarında Açılır gömleğin perdesinden Ya Rab hüznümü arz ediyorum Susuyorum semtin bilinmeyen sokaklarında Sunuyorum aciz kıvranışlarımı Vuslatımda pusulam yok Damaklarım çatladı Sahra Çölü'nde bir gezginim Bir avuç toprak kadar yalnızım bu semtte Üzüntüden baktım gökyüzüne Belirdi yıldızlar Belirdi ay İstinat duvarı gibi yıkıldı hayallerim Ya Rab duygularımla çelişkiliyim Huşu içerisinde olmasa da kalbim Dualarımda tek seferde açılıyor yetmiş bin perde Beni sevdiğinin belirtisini tüylerimin diken diken olduğundan anlıyorum Çünkü kalp senindir o bende emanet Bense doldurdum kalbimi kötü hasletlerle Ya Rab huzur içinde yatmalıyım huşu içinde ...

Çabuk bitti ve hatırlayamazsın beni hiçbir zaman Hisler karşılıklı değildi Oturdum yağmur altında bir akşam Etrafımı çevrelemiş loş lambalar Boş bir bank bulup oturdum Sorguladım bir iki dakika hayallerimi Kümülüs bulutları havanın verdiği ambiyans Halimden anlardı fakat göz ardı etti Sana birkaç sözüm var dedi: “Gelecekte olsun bu kısmet işleri” Ve oracıkta yıkıldı tüm kişiliğim Hâlâ bir çocuk gibi de onu düşlerim Yüzündeki nur ve beni benden aldı rüküşlerin Sessizim anlayamazsın sevgimi Sosyal kimliğe bürünmek karakterimde değil Atraksiyon istiyorsan bir gün kapın çalınır Ve bir palyaço ellerinde balon asılıdır Vakit geldiğinde sevinirsin çocuklar gibi Bense bir başıma “Bir şair, yahut bir hükümdar gibi”

Günlerim Seninle güzel seninle güzel oldu Kan basıncım bir hayli yüksek Yaşamda çocuklar gibi çocuklar gibi gülsek Belki kaç tane senaryo yazmışımdır Seni unutmak gibi gayem de yok Gaybten gelen bir işaret mi bu? Kendime tavsiyelerde bulunuyorum Göçmen kuşlar gibi gelip geçti umutlar Seni tanımıyorum bile aklımda tekrar eden şarkılar Kara sevda hastalıktır vesveseyle meşgul eden Rabıta edindim seni sevgi bedenimi kuşatırken Dört mevsim gibi ılıman iklimlerde kendimi aşarken Çölde rüzgârlar esecek ve şu an tedirginim Vaha bulup orada kendimi kaybedeceğim Bir deve gibi dikenleri yiyip kumlara gömüleceğim Ve dökülen kanlarımda kaktüs meyvelerine renk verecek Kara sevdaya tutulan kişilerin kalpleri sünger gibidir Aşk çeşmini çeker içine durmadan ve ağlar yorulmadan Sevebiliyorum daha çok kendisinden “Resmine sürme çektim kandillerin isinden” Düşmek eylemimdir fakat sesim yankılanır kuytuda Romantikler devri bitti ızdıraplar içinde derin bir uykuda Hiçbir vakit olamadın ki Ne Lavinia ne Mona Rosa ne de Rüveyda Yakarsın beni muhabbetinle kalbimde kaldı süveyda

Sonsuza dek asla bırakamam rıhtımı Şiirlerde şarkılarda mekânımız olmuş Gayeme ulaşabilmek için deneyeceğim şansımı Olsun sevmeseler de bulurlar şahsımı

Yol gözükmedi bana inkisar etme Laflarımı duyma sağ kulağını kapat yastığınla Çok ağır geldi damarıma bastığında Bir kez olsun iltifat etme