Akdeniz

BİR KEZ, MEYİL VERDİM, S A N A, M E Y İ L, BU KAVAK YELİ, D E Y İ L ! KİMİN NE. DEYİP, NE SÖYLEDİĞİ, U M R U M D A D E Ğ İ L… H A T T A, KİM NE DERSE DESİN, S E N, “E R Z İ N C A N L I M”, A K D E N İ Z L E, G Ö N L Ü M D E, E Ş, “D E Ğ E R D E S İ N”. . . DALĞALARIN, SESİ YÜKSELİRKEN S E S İ, G Ü N L E R D E N, C U M A R T E S İ… AĞIR AĞIR, GEZİNİYORDUM, HATTA AHESTE AHESTE, SEN “ERZİNCANLIM”. HAYALLERİMDEKİ, A K D E N İ Z, G İ B İ Y D İ N, A L D I Ğ I M V E R D İ Ğ İ M, N E F E S T E. Ö Y L E M U H T E Ş E M K İ, BiR SEYREDİP D E G Ö R S E N İ Z CUMARTESİ SABAH’I, G E L İ N L İ K, K I Z G İ B İ Y D İ, “ANTALYADA A K D E N İ Z” Ö Y L E S İ, D U R Ğ U N D U K İ, B A K I L D I Ğ I N D A, DİBİ GÖZÜKÜRDÜ, D İ B İ, Ö Y L E U Y S A L D I K İ T I P K I, “Ç A R Ş A F G İ B İ”. . ! BİR ARA, GÖZÜM MARTILARA TAKILIRKEN, İ S T E R İ S T E M E Z, M A R T I L A R I, S E Y R E D A L M I Ş T I M, HEYECANLI HEYECANLI, ŞİMDİ SIRASI MIYDI, YİNE AKLIM’A, SEN GELDİN, K U L A K L A R I N, Ç I N L A M A D I M I ? “ERZİNCANLI”. . . B U Ş İ İ R’İ M, S A N A A R M A Ğ A N D I, S A L K I M, S A L K I M, D İ Z İ M D İ Z İ M, BENİM ÇOCUKLUĞUM, S E N İ N K I Y I L A R I N D A Ö Y L E M U T L U Y D U K İ, İ Ş T E O B A K I M D A N, S A N A ! M İ N N E T T A R’ I M ! “A K D E N İ Z’ İ M. . , ! Ali GARBİOĞLU / H A T A Y R E Y H A N L I